"متاسفانه از برخي گوشه و كنار كشور شنيده مي‌شود كه گروهي به جاي توسل به انبياي الاهي و مباني ديني به خرافه پرستي روي آورده‌اند."  ناصر مکارم شیرازی 19 شهریور1387

"مراجع تقليد و عالمان دينى مدافعان اسلام، نظام و مردم هستند و به همين دليل عدّه اى به دنبال خانه نشين كردن آنان هستند، اما آنان اين آرزو را به گور خواهند برد."  ناصر مکارم شیرازی 20 شهریور 1387

این نخستین بار نیست که فریاد علمای شیعه در اعلان خطر نسبت به آنچه خرافه پرستی خوانده می شود به گوش می رسد. در حقیقت تاریخ تشیع مملو از چنین فریادهاست. از یک سو مدعیان و آورندگان اندیشه های دینی نو و در دیگر سو هواداران اندیشه های کهن. پیش از ظهور صفویه و یکپارچگی مذهبی در ایران شکل غالب قیام های مردمی ملهم از اندیشه های اعتراضی دو مذهب زرتشتی و تشیع ایرانی بود. بیداد حکومت های عربی و دست نشاندگانشان زمینه ساز شورش های بسیاری شد که در همان قدم اول اندیشه اعتراضی برای نفوذ و گسترش در دل توده ها و فراهم نمودن نبردافزاری نو مجبور شد جامه آئینی نو به تن کند. پس زدن سلطه سیاسی و اقتصادی اندیشه حاکم نیازمند آفریدن شکلی نو از فرهنگ و واژگان دینی ونشان دادن سیستم اجتماعی نو بود. از این رو پیشوایان شورش ها هر کدام نوید دهنده شکل عادلانه تر و انسانی تری از قدرت بودند. قدرتی که هنوز فرصت نیافته بود تا زمینه ساز پدید آمدن آنتی تز خود شود.